Mijn naam is San. En het wordt tijd dat ik zelf achter mijn verhaal ga staan.

Jarenlang schreef ik onder het pseudoniem Esmee de Roudtke. Onder die naam schreef ik De KUTste moeder en ontstond www.dekutstemoeder.nl. Ik had haar nodig. Zij gaf mij de veiligheid om te schrijven over het verlies van het contact met mijn dochter, over moederschap, rouw, liefde, boosheid, machteloosheid en uiteindelijk ook over mezelf.

Voordat ik begon met schrijven, was ik in therapie vanwege de rouw om het contactverlies met mijn dochter. Tijdens die therapie kwam onverwacht de diagnose ADHD. Daarna begon het schrijven. Ik verliet een relatie van tien jaar, mijn vader overleed en ondertussen bleef ik schrijven, onderzoeken en proberen te begrijpen wat mijn leven met mij had gedaan.

Afgelopen weken liep ik opnieuw vast. Mijn broer ging met mij mee naar de huisarts en was hij ook bij mijn screening voor traumatherapie. Het was zwaar, maar het gesprek was goed.

En ergens tijdens dit proces besefte ik dat ik bij een veel oudere laag ben aangekomen. Ik noem haar de steen in mijn rugzak.

Als puber onderging ik vele zware rugoperaties, langdurige ziekenhuisopnames en ingrijpende medische behandelingen. Ik heb daar altijd naar gekeken als iets wat mijn lichaam is overkomen. Nu wil ik gaan onderzoeken wat die jaren met míj hebben gedaan. Met mijn gevoel van veiligheid, met mijn ontwikkeling en misschien ook met de manier waarop mijn brein zich in die belangrijke jaren heeft gevormd.

Ik weet nog niet welke antwoorden ik ga vinden. Misschien horen sommige dingen bij ADHD, misschien bij trauma, misschien bij mijn karakter en waarschijnlijk is een mensenleven nooit zo eenvoudig uit elkaar te trekken.

Maar ik wil het begrijpen.

De KUTste moeder was achteraf gezien niet alleen een boek. Het werd een manier om mijn verhaal terug te vinden. De website werd een plek waar ik dat verhaal kon delen, zodat iemand anders zich misschien iets minder alleen zou voelen.

Maar ook die plek is met mij mee gaan veranderen. Ergens onderweg raakte ik mijn eigen stem een beetje kwijt. Misschien omdat ik te veel bezig was met hoe het hoorde, hoe het beter kon en wat anderen ervan zouden vinden. En ook dat mag. Ik heb fouten gemaakt en ik zal ongetwijfeld nog meer fouten maken. Ik hoef niet meer alles goed te doen om verder te mogen groeien.

Daarom groeit www.dekutstemoeder.nl langzaam door naar www.verhalenlandt.nl — jawel, met een t. Daar ben ik op dit moment mee bezig. Verhalenlandt mag ruimer worden dan één boek, één verlies of één hoofdstuk uit mijn leven. Het wordt een plek voor de verhalen en seizoenen van een mensenleven. Voor wat we meemaken, wat we onderweg in onze rugzak stoppen, wat we soms kunnen neerzetten en wat we misschien een leven lang met ons meedragen.

En terwijl de website verandert, verander ik zelf ook.

Esmee heeft mij beschermd toen ik die bescherming nodig had. Daar ben ik haar dankbaar voor. Maar ik voel dat ik haar niet meer nodig heb om mijn verhaal te vertellen.

Ik ben San.

En binnenkort begin ik aan een nieuw hoofdstuk. Niet om de steen uit mijn rugzak te gooien, maar om eindelijk te begrijpen waarom ik hem al zo lang met mij meedraag.

❤️
San