Vandaag heb ik drie lippenstiften gekocht, morgen koop ik er nog twee en inmiddels heb ik er eentje cadeau gekregen. Dus in totaal heb ik nu zes waanzinnige lippenstiften, van glossy roze tot diep roodbruin, die mij iedere dag een klein geluksmomentje geven. Het begon allemaal met een lippenstift bij de Action. Hij lag niet op de plek waar hij hoorde te liggen, maar zomaar ergens tussen de haardingen. Wat mij opviel was die prachtige roze kleur en ik dacht: waarom niet? Achteraf blijkt dat waarom niet? een veel grotere vraag dan je bij een roze lippenstift zou verwachten.

Ik heb een relatie van tien jaar beëindigd en in die tien jaar ben ik mezelf steeds verder kwijtgeraakt. San was weg. Ik zou over die relatie een heel boek kunnen schrijven, maar dat ga ik niet doen. Met dit blog wil ik dat boek juist definitief sluiten. Niet door te doen alsof het er niet is geweest, maar door mee te nemen wat ik ervan heb geleerd. Toen ik bezig was met het proces om bij hem weg te gaan, hoorde ik om mij heen steeds vaker woorden als narcisme en gaslighting. Ik herkende daar veel in en als je eenmaal op sociale media in die hoek terechtkomt, word je ermee doodgegooid. Voor je het weet lijkt iedere moeilijke ex een narcist en heeft ieder conflict een psychologisch etiket. Zo wil ik niet meer kijken. Ik zat in een relatie met een man die vreselijk onzeker was en zichzelf een enorm pantser had aangemeten. Ondanks alles zag ik ook het kwetsbare jongetje achter dat pantser, hoezeer hij dat voor de buitenwereld ook probeerde te verbergen. Maar zijn onzekerheid betekende ook controle en door die controle ben ik in heel veel dingen meegegaan. Daarom is die simpele vraag inmiddels zo belangrijk voor mij: waarom niet?

Ik herinner me dat ik mezelf eens stond op te tutten voor een verjaardag waar ik alleen naartoe zou gaan. Ik deed lippenstift op en kreeg de vraag: “Waarom heb je lippenstift op? Voor wie?” Die vraag heeft mij jarenlang geflabbergast. Voor wie? Hij was erg jaloers en toen ik later zonder lippenstift thuiskwam, kwam de volgende vraag: waarom was mijn lippenstift weg? Het was telkens die controle en je kunt waarschijnlijk al raden wat er langzaam gebeurde. San deed geen lippenstift meer op. Dus toen ik jaren later bij de Action die prachtige roze lippenstift zag liggen, dacht ik: waarom niet? Deze lippenstift was van mij en ik legde hem in mijn winkelwagentje.

Eenmaal thuis maakte ik hem open. Hij was behoorlijk groot en mijn lippen vulden zich met een prachtige glossy roze kleur. Ik keek ernaar en vond hem geweldig, totdat mijn lippen ineens begonnen te branden. Pijn! Wat is DIT nou weer?! De volgende dag ging ik zwemmen bij mijn broer, schoonzus en nichtjes en natuurlijk vertelde ik mijn verhaal en liet ik de lippenstift zien. Iedereen lag in een deuk. PLUMPING LIPPENSTIFT! Er zitten dus allerlei stofjes in waardoor je lippen voller lijken. Holy shit. Daar had ik werkelijk nog nooit van gehoord. Blijkbaar heeft tien jaar nauwelijks lippenstift dragen er ook voor gezorgd dat een complete technologische ontwikkeling van de lippenstift aan mij voorbij is gegaan. 😂 Mijn schoonzus vertelde vervolgens over háár lippenstift, eentje die gewoon blijft zitten bij eten, drinken en zelfs slapen. Die moest ik natuurlijk hebben, dus ik maakte een foto van de kleurcode.

Maar ergens tussen die brandende lippen, het gelach en die kleurcode zat een veel groter verhaal. Ik deed destijds geen lippenstift meer op. Ik was degene geworden die pleasde om maar geen ruzie te krijgen, ik was bang om te verliezen en vooral bang om alleen te zijn. Dus bleef ik, met als consequentie dat ik langzaam mezelf verloor. Dat is misschien wel het ergste wat je jezelf kunt aandoen. Daarom vind ik het inmiddels te gemakkelijk om achteraf alleen een etiket als narcist op een ex-partner te plakken, want daarmee zou ik alleen naar hem blijven kijken terwijl ik juist ook naar mezelf wil durven kijken. Waarom bleef ik? Waar was ík bang voor? Waarom schoof ik mijn eigen grenzen steeds een stukje verder op? Een ander mens kun je niet veranderen, je kunt wel onderzoeken waarom jij doet wat je doet. Mijn grootste angst was alleen zijn, maar uiteindelijk bleek alleen zijn een van mijn grootste zegeningen. Want ik verliet één persoon en kreeg er een heleboel mensen voor terug, inclusief mijn familie.

Vandaag ging ik samen met mijn zus winkelen in een groot winkelcentrum waar ik vijfentwintig jaar niet was geweest. Waarom niet? Het leek werkelijk alsof ik in een sciencefictionserie was beland. 😂 Met een jurk, twee tassen en jawel: drie lippenstiften kwam ik thuis, helemaal blij en met mijn rugzak vol nieuwe gelukjes. De volgende dag kwamen er nog twee kleuren bij, want alles was in de aanbieding: twee halen, één betalen. En op mijn 53e kwam ik er dus achter dat je daarbij blijkbaar verschillende dingen mag kiezen. Lippenstiften, shampoos of andere producten, gewoon combineren. Dat wist ik dus niet. Ik nam altijd twee dezelfde en je kunt vermoedelijk raden hoe mijn voorraadkast eruitziet. 😂

Nu doe ik iedere dag lippenstift op, ook als ik een offday heb en de hele dag in mijn pyjama rondloop. Gewoon pyjama met lippenstift. Omdat het kan, omdat ik het mooi vind en omdat niemand meer hoeft te vragen voor wie ik lippenstift draag. Voor mij. Misschien wordt de volgende stap wel een paar bijpassende pyjama’s. 💄💋

Wat ik uit dit verhaal wil meenemen naar Verhalenlandt zijn daarom deze zes lippenstiften. Niet omdat lippenstift zo belangrijk is, maar omdat ik iedere keer wanneer ik er eentje opdoe even wil onthouden wat ik onderweg bijna was vergeten: ik cijfer mezelf nooit meer weg voor iemand anders. Deze zes mogen dus in mijn rugzak. 🎒💄❤️